سارا: هفته‌ای یکبار سر تمرین تیم می‌روم

سارا که خیلی از این قضیه خوشحال است، می‌گوید: من هنوز از کمر به پایین حس ندارم، اما بالاتنه‌ام تقویت شده است. زانوهایم را که قفل کرد، دستم را گرفت و بلند شدم. خیلی خوب بود. کار درمانگرم هم راضی بود. او می‌گفت خیلی خوب است. من با این شرایط نباید لگنم حرکت کند، اما براحتی آن را حرکت می‌دهم. او خوشحال است و ایستادنش را به فال نیک می‌گیرد: ایستادنم نوید روزهای خوب را می‌دهد. البته روزی خوشحال خوشحال می‌شوم که بتوانم راه بروم، اما حالا تلاش می‌کنم برای خوشحالی اصلی‌ام.» سارا که نمی‌تواند فکر راگبی را از سرش بیرون کند، دوباره به سر تیمش برمی‌گردد: من نمی‌توانم به خداحافظی با راگبی فکر کنم. به خاطر همین تا حالم خوب شود و دوباره خودم توپ به دست شوم، می‌روم بالای سر تیمم. دوباره می‌خواهم تمرین دهم. البته خودش می‌داند نباید خیلی فشار بیاورد. بنابراین با یک جلسه شروع می‌کند: من می‌خواهم حداقل یک روز در هفته تیمم را تمرین بدهم. چراکه دو ماه دیگر مسابقه دارد. باید آن را آماده کنم. مربی مصدوم راگبی حالا هم تلفنی تیمش را تمرین می‌دهد: من حالا هم از تیمم دور نیستم. مهرسا هر شب با من تماس می‌گیرد و من هم تلفنی برنامه تمرینی را به او می‌دهم، اما تیم تا وقتی مربی‌اش کنارش نباشد درست نمی‌شود. به خاطر همین خودم می‌روم سر تمرین.